Związek Strzelecki ''Strzelec'' OSW
Artykuły Szkolenie Manewr drużyny w terenie otwartym.

Manewr drużyny w terenie otwartym.

Mianem terenu otwartego rozumie się teren, w którym istnieje poważna trudność ukrycia się żołnierza. Są to. m.in. łąki, otwarte przestrzenie w kompleksie leśnym, otwarte przestrzenie między budynkami, tereny górskie, pola, stepy itp.

W odróżnieniu od terenów leśnych, tereny typu otwartego charakteryzują się dużą możliwością manewru, jednak z ograniczeniem miejsc ukrycia: łatwiejsza obserwacja: łatwiejsza możliwość wykrycia: konieczność szybkiego i skrytego przemieszczania się; konieczność większych odstępów między elementami szyku.

Niniejsza praca ma na celu przedstawienie możliwości działania w terenie otwartym. Ukazane zostaną sposoby, jakie można wykorzystać w otwartym terenie. Metody manewru należy jednak dopasować do zaistniałej sytuacji w danym czasie i miejscu. Problematykę manewru siłami i ogniem poruszył również st. strz. ZS Paweł Łuczków w artykule pt. „Ogień i manewr”.

Tereny Rzeczpospolitej Polskiej są zróżnicowane jeśli chodzi o występowanie form terenowych. Występują tu m.in. góry, wzgórza, doliny, lasy, łąki, pola oraz znana wszystkim Pustynia Błędowska. Szacuje się, że do 50% powierzchni kraju zajmują lasy. Pozostałe 50% to tereny otwarte. O ile w terenie leśnym występuje większa możliwość ukrycia, o tyle w terenie otwartym możliwości tej nie ma.

Poniżej przedstawiono kilka fotografii poglądowych, aby lepiej zrozumieć warunki terenów otwartych panujące w naszym kraju, gdyż w niektórych rejonach Polski trudno o duże przestrzenie otwarte.


Para zwiadowców w terenie leśnym.
Źródło: archiwum własne.


Leżenie – główna forma postoju w terenie otwartym.
Źródło: archiwum własne.


Mgła w terenie otwartym - okolice Jarosławia.
Źródło: archiwum własne.


Wzajemne wsparcie ogniowe – podstawa działań w terenie otwartym.
Źródło: archiwum własne.


Strzelcy JS2025 w okolicach Jarosławia.
Źródło: archiwum własne


Grupa strzelców w podejściu do budynku. Ubezpieczenie 360 stopni.
Źródło: archiwum własne.


Możliwość ataku z zaskoczenia w terenie otwartym.
Źródło: archiwum własne.

 

Podstawą każdych działań taktycznych jest wzajemne wsparcie ogniowe. Zwłaszcza w terenie otwartym jak stepy, łąki, pola, pustynie należy pamiętać o wzajemnym ubezpieczeniu 360 stopni.

Manewr pododdziałami polega na zorganizowanym ich przemieszczaniu przed walką lub w czasie jej prowadzenia w celu zajęcia dogodniejszego położenia w stosunku do przeciwnika i uzyskania oraz wykorzystania przewagi sytuacyjnej.

Wyróżnia się: uderzenie czołowe, pokonanie, przenikanie, manewr mylący, demonstracja, odejście, oskrzydlenie, obejście.

Uderzenie czołowe jest to działanie skierowane przeciwko pododdziałom na przedniej linii obrony przeciwnika. Może ono być stosowane do rozbicia jego obrony w czołowych punktach oporu lub do ich okrążenia. Często poprzedza go pokonanie lub oskrzydlenie.


Podział na 1 i 2. W proponowanym wariancie „dwójki” wykonują skok jako pierwsze. „Jedynki” osłaniają manewr „dwójek” do momentu zajęcia przez nie pozycji.
Źródło: opracowanie własne.

 


Gdy „dwójki” zajmują pozycję i otwierają ogień w kierunku nieprzyjaciela, „jedynki” podejmują manewr przemieszczenia do linii otwarcia ognia (LOO).
Źródło: opracowanie własne.

Pokonanie polega na szybkim i zdecydowanym ruchu pododdziałów w celu „rozcięcia” sił przeciwnika i wyjścia na jego tyły.

 


Pokonanie w drużynie.
Źródło: archiwum własne.

Manewr mylący to zorganizowane działanie mające na celu wprowadzenie w błąd przeciwnika co do planowanych (zamierzonych) działań. Musi być on wystarczająco wiarygodny, by wywołać pożądaną reakcję. Jest on najbardziej skuteczny, gdy pokrywa się z ocenami przeciwnika.


Manewr mylący może być wykonany przez siły znajdujące się na skrzydle ugrupowania w celu zaimprowizowania ataku na skrzydła przeciwnika. Po zakończeniu manewru (lub w trakcie jego trwania) główne siły uderzeniowe wykonują uderzenie główne pod osłoną sekcji wykonującej uderzenie mylące.
Źródło: opracowanie własne.


Faza ataku – manewr mylący.
Źródło: opracowanie własne.

Odejście jest to opuszczanie zajmowanych rejonów, punktów (stanowisk). Manewr ten wykonywany jest w celu wyprowadzenia wojsk spod uderzeń przeważających sił przeciwnika, zajęcia bardziej dogodnego położenia do przyszłych aktywnych działań, zyskania czasu do stworzenia punktu ciężkości na innym obszarze.


Podobnie jak w przypadku uderzenia czołowego, również w odwrocie należy pamiętać o zabezpieczeniu tego manewru przez aktywne/wzajemne wsparcie ogniowe.
Źródło: opracowanie własne.

 


Manewr odwrotu „dwójek” pod osłoną „jedynek”.
Źródło: opracowanie własne.

Ten sam manewr można wykonać z podziałem na sekcje (pierwsza/druga, alfa/brawo).

Wówczas manewr ten będzie wyglądał jak na obrazku poniżej.

 


Manewr odwrotu z podziałem z sekcje (flankami).
Źródło: opracowanie własne.

 

Szyki drużyny.

Aby móc wykonywać konkretny manewr najpierw należy przemieszczać drużynę w odpowiedni szyku. W naukach o taktyce można się spotkać z wieloma definicjami i rodzajami szyków. W niniejszej pracy przedstawiono kilka wybranych, które dobrze będą pasowały do działania w terenie otwartym.

Szyk linia / tyraliera – bardzo proste ustawienie żołnierzy w linii prostej, frontem w jednym kierunku, w znacznych odległościach od siebie (teren otwarty) 15-20 m. Duża siła ognia na czoło szyku, wrażliwość na atak na flanki, duża możliwość manewru pododdziałem.


Szyk linia / tyraliera.
Źródło: opracowanie własne.

Klin – inaczej zwane również strzała. Szyk o dużej manewrowości. Duża siła ognia na front szyku i na skrzydłach.

 


Szyk typu „klin”. Miejsce dowódcy w szyku powinno zapewniać mu dobra widoczność na wszystkie strony oraz mieć kontakt wzrokowy z każdym żołnierzem.
Źródło: opracowanie własne.

Koło / diament – szyk charakteryzujący się znakomitą osłoną 360 stopni wokół szyku. Zapewnia skuteczną siłę ognia we wszystkich kierunkach.

 


Szyk typu „koło”.
Źródło: opracowanie własne.


Strzelcy JS 2033 w trakcie podejścia do budynku.
Źródło: archiwum własne.

Szyki łączone.

Szyki łączone przybierają formę kolumny mogą w nich występować dwa takie same rodzaje szyków lub dwa różnego rodzaju.

Podwójny klin:


Źródło: opracowanie własne

Kolumna: klin + koło


Źródło: opracowanie własne.

 

Kolumna/szyk otwarty typu Y.


Źródło: opracowanie własne.

Na zakończenie jeszcze jedna fotografia z dość charakterystycznym widokiem w okolicach Jarosławia. Co powiecie na taką możliwość ukrycia?


Źródło: Wacław Szczepański.

Pamiętaj: w terenie otwartym każdy krzak, drzewo, dziura, czy zagłębienie jest wyczekiwanym miejscem ukrycia. Jednak każde z tych miejsc może być również potencjalną pułapką.

Opracował:

sierż. ZS Piotr SOCHA
zastępca dowódcy ds. szkolenia JS 2025

Panel użytkownika



Obecni na stronie

Naszą witrynę przegląda teraz 36 gości 

Liczba odwiedzin

Odsłon : 970909